~Roza~
Pîrê Zeman ve diğerleri, Berfin'e geçmiş olsun demek için konaktan gitmişlerdi. Konakta sade ben ve kızlar vardık. İşimi bitirip konağın bahçesine çıkmıştım amma içimdeki sıkıntı bitmek bilmiyordu. Kimseyi de istemez, canı da umurunda değildi.
“Elimden bir şey gelmez.”
Başımı kaldırıp yukarıya, odasına doğru baktım. Biraz önce eve gelmişti amma daha odasından çıkmamıştı. Bir yanım yine onla konuşmak istese de önceki gün dedikleri taş gibi yüreğime oturmuştu.
“Roza!”
Arkadan gelen sesle, ayağa kalktığımda Saliha abla yanıma gelmişti. Tam karşımda durup “Sen niye gitmedin?” dedi.
Hasta ziyaretinden bahsettiğini bildiğimden “Pîrê Zeman, burada kalmamın daha doğru olacağını dedi.” dedi.
“Pîrê Zeman, Rezvan Ağa için harekete ne vakit geçecek?”
Beni sorgulamaya gelmiş amma keşke b
