“Yiğit, lütfen sorma…”
Çaresiz yakarışımı duysun istedim, içimdeki fırtınanın sessiz yellerini hissetsin, gözlerimdeki o acıyı görsün istedim. İçimde bir çaresizlik vardı, yoksunluk vardı. Onun benden kayıp gideceğini düşünüyor, kendimi mahvediyordum.
“Söyle, o adamı nereden tanıyorsun?” diyerek giderek bana daha da yaklaştığında nefes alamadığımı hissettim. Üzerime gelmesini istemiyordum, rahat bir nefes almak istiyordum. Kalbimi sıkıştıran bu hissiyattan kurtulmak istiyordum.
“Tanımıyorum.”
“Yalan söylüyorsun.” dedi, sinirli çıkan sesi ile bu andan kurtulmak için Allah’a dua ettim. Acılar içinde kıvranmak istemiyordum, ona yalan da söylemek istemiyordum. O halde ne yapacaktım, ne?
“Yavrum…” Baş parmağını yanağıma yerleştirerek avucunu çene kemiğime ve boynumun olduğu kısma koydu. Ha
