Yiğit’ten
“Esra’nın çok ateşi var, uyandırmaya çalıştım ama uyanmıyor. O, baygın.”
“Ne?”
Bugün daha başıma kötü ne gelebilir diye düşünürken, kalbimi yerinden oynatacak bir haber almam, kaderin bana olan gülümsemesiydi, herhalde. Hamra’nın sözleri ile yüreğim uçsuz bucaksız denizlerde boğuluyormuş gibi sızladı, nasıl odadan çıktım, merdivenleri çıktım bilmiyordum. Bildiğim tek şey yüreğime bir kor düştüğüydü.
Sanki gökten üzerime ateş yağıyor, o ateşler kalbimde eriyordu. Odanın kapını açtığımda yatakta uyuyan şehlamı gördüm. Adımlarım hızla yatağa yaklaştı, sırtımı eğerek dizimi yatağa bastırdım ve ona eğildim.
Ellerimi ona uzattığım an fark ettim ki, parmaklarım ilk defa titriyordu, korkudan. Ona bir şey olacağının korkusundan. Avuçlarımı yanağına yerleştirerek yüzünü okşadım. “Yav
