Bir süre kaldılar öylece uzun koridorun ortasında. Berivan, Devrim’in kokusunu çekti içine doyasıya. Devrim Alaz ise gömdü basını sevdiğinin saçları arasına. Ayların hasreti son bulmuştu artık, Devrim kavuşmuştu çiçeğine.. “Şu an.. dünya dursa ya, dönmese..”diyen karısına baktı Devrim gülümseyerek. “Benim dünyam kollarımda zeytin gözlüm.. Sen var oldukça varsın dönsün....” “Biz varoldukça.. Biz hep var olalım, birlikte olalım Alaz.. Artık daha iyi anlıyorum, ben sensiz bir hayat istemiyorum..” “Olmayacak güzelim.. Sana söz veriyorum bundan böyle aramıza kimsenin girmesine izin vermem Allah’ın izniyle..” diyip tekrar sarıldı karısına Devrim. “Ee hadi duşumuzu alalım bir an önce, abimler bekliyor.” diyip karısının elini tutup yatak odasına doğru ilerledi Devrim. Berivan yatak odası

