37.Bölüm
Yemek boyunca kimsenin ağzını bıçak açmamıştı. Meyranın adı anıldığı gibi herkes içi yana yana susmuştu mecburen. Devrim’in haklı öfkesini bildiklerindendi bu sessizlik. Ama anne yüreği işte, Fatma hanım sırtını dönmemişti kızına. Çok kızmıştı, kırılmıştı ama bir başına kalmasına razı gelmemişti gönlü. “Mihra şu çöpleri atta gel kızım..” diye seslendi kızına. Mihra annesinin seslenmesi ile hemen ayaklanıp, koştu mutfağa.. “Geldim anne, hazır mı ?” “Hazır kızım, hadi koş götürde soğumasın yemekler.” diyen annesiyle tezgahın üzerindeki yemek kaplarını alıp çıktı evden Mihra. “Ben atsaydım Fatma anne..” diyen kızın omzuna koydu elini Fatma hanım. “Yok güzel kızım, halleder Mihra.. Ama ellerinden güzel bir kahveye hayır demem..” dedi gülümseyerek. Onun bu sonsuz şefkati içini ısıtı
- Yazar
