BÖLÜM 18/ BEN KAZANDIM
***
Gözlerimi açtığımda yine aynı yerdeydim. Tek fark bu sefer karşımda Berkay yoktu ve hava kararmıştı.
Büyük kapıdan içeri soğuk hava giriyordu ve bu tüylerimi diken diken yapmıştı. Başımı sallayıp yüzüme düşen saçlarımı arkaya atmaya çalıştım.
Derin bir soluğu içime çektiğimde Berkay'ın son bakışlarını düşündüm. Beni sevdiğini söylemişti değil mi?
Evet o beni seviyordu ve ben de.. ona karşı bir şeyler hissediyordum.
Artık bunun inkâr edemezdim.
Ve evet korkuyordum.
Hem buradan nasıl kurtulacağımızı düşünüp hem de Berkay'ın durumunun iyi olmasını diliyordum. Zira bu adamların acıma duygusuna sahip olmadıkları belliydi.
Burnumun ucu sızladığında aklıma ailem geldi. Çisel ile sabahladığımız günleri düşündüm. Ege ve Berat ile yaptığımız saçmalıklar, küçükken
