uhafızlar ben çığlık attıktan sonra durmuşlardı. Beni görünce İbrahim'i bırakıp bana doğru gelmişlerdi. İbrahim yere düşmüştü. Belki kurtulmuş diye umut ediyordum.Ben yüzümden ölmüş müydü yoksa ? Bunu kaldıramazdım bu vicdan azabıyla yaşayamazdım. Başım dönüyor gözlerim kararıyordu. Ayaklarım da artık güç kalmamıştı. Yere çöktüm. Ne olduğunu anlamıyordum. Gözlerim ferinin kaybetmişti.Benim yüzümden neler olmuştu öyle.
Gözlerimi açtığımda beni yine karanlık yere hapsetmişlerdi. Dün bayılmış olmalıydım. İbrahim'in yere düştüğünü görmüştüm en son sonrasını hatırlamıyorum. Gözlerim o kadar ağrıyordu ki. Sanki gözlerimin içinde ateş yanıyordu. İçimde devamlı ağlamak geliyordu. Acaba İbrahim'e bir şey oldu mu şimdi nasıldı? Fatih, İbrahim'in bana yardım ettiğin öğrenince daha da kötü olmuştur.
