2 ay olmuştu. Tam 2 aydır ruh gibi yaşıyordum. Ne doğru dürüst yemek yiyordum ne de kimseyle konuşuyordum.Bu döneme geldiğim o gün dayım beni bıraktığı o gün kalp krizi geçirmişti. 2 gün yoğun bakımdan yattıktan sonra çok şükür ki iyileşmişti.
O akşam Emre bana içinde ki her şeyi söylemişti. Tek bir kelime bile söylemedim çünkü çok haklıydı. Bana dediği son kelimeyi hiç unutmuyorum.
"Ben annemi kaybettim; babama bir şey olacak diye öldüm sandım. "
Her zamanki okula gidip geliyordum. Her şey daha da değişmişti. Eski Efsun değildim. Yalnızlaştırdım kendimi kimseyle fazla konuşmuyordum. Bir an önce okulum bitsin diye çalışıyordum.
Fatih'le ilgili yazdığım her şeyi yırtıp atmıştım. Onunla ne yaşadıysam unutmak istiyordum. Tek bir anisi bile kalmasın istiyorum. Çünkü her düşündüğümde kalbi
