Bana gitme demişti ama gitmem gerekiyordu. Gözlerine son bir kez baktım. En doğru olan karar buydu. Çaresizdim ama kararlıydım.
"Gitmem gerekiyor. Ait olduğum yerde kalmam gerekiyor. "
Yavaşça yanından uzaklaştım. Eğer ben gitmeseydim kalmaya karar verebilirdim. Kalbim sıkıca tutuyor gibiydim. Bütün seslere kulağımı tıkamıştım. Kalbimin sesini hiç duymak istemiyordum. Biliyordum ki ne kadar kalbimi dinlemek istemesem de, kalbim gitme diyordu.
İbrahim'in yanına doğru ilerlemeye başladım.
"Efsun sanki arkana bakma sakin bakma, sakin... " kendi kendime konuşuyordum. Biliyordum ki arkama bakarsam kötü olacaktı.
İbrahim ata binememe yardımcı oldu. Kalbim son bir kez bak diye bas bas bağırıyordu. Ama bakamazdım. Gözlerimden sicim sicim yaşlar akıyordu. İbrahim'de atına binince ormanın içind
