Çevremdeki uğultuların tam ortasındaydım. Bir sürü kişi arasından gözlerim sadece bir şeye çarpıyordu, o da benim hayalimdi sanırım. Uğultuların kaynağı bendim, herkes beni konuşuyordu. Kalbimin ritmiyle beraber dediklerini zar zor duyuyordum ama iyi hissediyordum. Başarmıştım, olmuştu.
Uzaktaki silik kişiye çevirdim gözlerimi. Sanki orada olması gerçek dışıymış gibiydi. Bakışları sertti ve bu ona bakma isteğimi bir saniyede söndürüyordu. Ateşin içinde eriyen buz parçası gibi çaresizdim. Ateşi ben mi yoksa o silik kişi mi yakıyordu bilmiyorum ama eriyordum.
"Dila. Uyan Bücür." Çatlayan başımı ve yapışkan göz kapaklarımı saymazsam uyanmıştım sanki. Tabii başta Berke'nin sesini garipsesem de aklıma dün gece hasta olduğumu söylediğim için gizlice odama girdiği gelince, garipsememi bir kenar
