Zeynep, büyük konuştuğunun farkındaydı elbette. Büyük bir adım attığının farkında olduğu gibi. Gerçekten sadece Baran’ın iyi tarafına tutunabilecek miydi, emin olamasa da bunu deneyeceğine kendi kendine söz verdi. Kimse sütten çıkmış ak kaşık değildi, hele kendisi hiç değildi. Bu yüzden de Baran’ı yargılamanın kendine düşmeyeceğine karar vererek itirafta bulunmuştu hem kendine hem de tutulduğu adama. Şimdi kendini hafiflemiş hissediyordu.
Baran Zeynep’ten duyduklarına karşılık olarak sıcacık bir gülümsemenin ardından küçük bir öpücük vermişti. O kadar. Zeynep daha fazlasını beklediyse de bir şey demedi. Belki de kendisi çok aceleci davranmıştı, bir şeyler hissetmekte ve bunları itiraf etmek de. Ama yine de pişman değildi. Kendisi ne kadar hafiflemişse, Baran da o kadar ser
