İki el silah sesi duyulduktan sonra herkes rahat bir nefes almıştı çünkü her şey bitmişti. Baran’ın dediği olmuş, Hilmi ve Kurtuluş serbest kalmış ve de Fehmi ölmüştü. Yalnız bir iki pürüz çıkmıştı. Fehmi kardeşini yanına alır almaz silahına davranıp Baran’ı vurmaya kalkınca Ahmet her şeyini borçlu olduğu Baran’ı kenara itmiş, Fehmi ile aynı anda silahını ateşlemişti. Baran kolunda sıyrıkla kalbine nişan alınan kurşundan kurtulurken Fehmi başından yaralanarak oracıkta ölmüştü.
“Borcumu ödedim sana.” Diyordu Ahmet, Baran’ın kolundan akan kanı durdurmak için kravatını omzuna doğru bağlarken.
“Senin borcun öyle bir can kurtarmayla bitmez.”
“Ben öylesine bir can kurtarmadım, senin canını kurtardım.”
“Haklı olabilirsin.” Derken kolundaki yaranın ciddiyetine bakıyordu. Neyse ki çok kötü göz
