Odamın tavanındaki rutubet lekelerini ezberlemiştim. Geçen bir hafta boyunca, o dört duvar benim hem sığınağım hem de mezarım olmuştu. Babamın attığı o tokatın izi yanağımdan silinmişti belki ama ruhumda bıraktığı o aşağılanmışlık hissi, her sabah uyandığımda genzimi yakan bir zehir gibi orada duruyordu. Dış dünya ile bağım kesilmişti; telefonum babam tarafından müsadere edilmiş, kapım üzerime kilitlenmişti. Can’dan haber alamıyordum. Yaşayıp yaşamadığını, o hastane odasında tek başına neler çektiğini düşündükçe vicdanım bir akrep gibi beni sokuyordu.
Sonra, sekizinci günün sabahında hiç beklenmedik bir şey oldu.
Babam, elinde odamın anahtarıyla içeri girdi. Yüzünde o her zamanki nefret dolu ifade yoktu; aksine, bir tür huzursuzluk ve ismini koyamadığım bir korku vardı. Gözlerini benden
