**Can’ın ağzından**
Adama ne yaparsak yapalım konuşmuyordu. Sadece ölmek için yalvarıyordu; oysa ölüm, bizim ona yaşatacaklarımızın yanında bir lütuftu. Önce Duru’yu verecekti. O kadının saçının tek bir teli için dünyayı ateşe verecek adamlar, şimdi bir harabenin bahçesinde sabrın sınırlarında dolaşıyordu .
Depoya sığmayan öfkemle bahçeye çıkmıştım. Efe’yle yan yana duruyor, sigaranın zehirli dumanını nefes diye içimize çekiyorduk. Ege içerideydi; çığlıklar harabe duvarlara çarpıp geri dönüyordu.
Telefonumun sesi kulaklarıma dolduğunda gergin olan sinirlerim kopma noktasına geldi. Kerem en az yüz kere arayıp adamın konuşup konuşmadığını sormuştu. Onu Buse’nin yanına gönderdiğimiz için buraya gelememişti. Bu sefer de Kerem ise , eve gidince onu boğacaktım.
Ekrana baktığımda kaslarım ki
