Elif'in ağzından
Masanın üzerinde duran telefonuma baktım. Günlerdir Kerem’den ne bir arama ne de tek satır bir mesaj gelmişti. Çaresizce telefonun başında bekliyordum Hakan Altun o hüzünlü şarkıyı benim için yazmış olmalıydı.
Güvenlik kulübesinde üzerime çöken sessizlikten patlamak üzereydim. Ege ve Efe Bey işleri için evden ayrılmış, Duru abla ise Can beyin yanındaydı Koskoca malikanede Nefise Hanım ile baş başa, kalmıştık. Her ne kadar bana ismiyle hitap etmem konusunda ısrar etse de, Ege Bey ile aralarındaki o görünmez bağ gün gibi ortadaydı. Bugün olmasa bile, gelecekte benim için Nefise Hanım olacaktı.
Birden, huzuru bıçak gibi kesen silah sesleri yankılandı. Dehşet içinde kendimi masanın altına attım. Bu da neyin nesiydi? Duru ablanın bahsettiği, mirasın peşinde pusuya yatmış o
