Kerem, gözlerinde ki sadakat duygusuyla bana asker selamı verdi. "Emredersin patroniçem". Elindeki küreği toprağa sapladığında, Can’ın adamları da birer gölge gibi ona katıldı. Küreklerin toprağa her vuruşu, sessiz bahçede yaklaşan ölümün ritmi gibi yankılanıyordu. Birkaç dakika içinde, bana reva görülenden çok daha derin, karanlık ve dipsiz bir mezar açıldı. Tabutu, o kara deliğin içine yerleştirdiler.
Beni kaçıran adam, celladıyla yüzleştiğini o an anlamıştı. Bakışlarındaki kibir, yerini saf bir korkuya bırakmıştı. Yanındaki yaralı adama, sanki bir mucize yaratabilirmiş gibi medet umarak bakıyordu. Ama unuttuğu, belki de henüz idrak edemediği bir şey vardı: Birazdan, o çok güvendiği ortağıyla aynı karanlıkta buluşacaktı.
Hafif bir baş işareti verdim. İkizler, adamı zincirlerinden kurt
