Günler haftaları kovaladı. Elif, Trabzon'da kalmaya devam etti. Otele yerleşmiş, şehri daha yakından tanımaya başlamıştı. Yerel pazarlardan taze meyveler alıyor, küçük kafelerde yöresel lezzetleri tadıyor, ara sıra tek başına Sümela Manastırı'na veya Uzungöl'e gidiyordu. Ama her aktivitesinde aklının bir köşesinde Demir'in dönüşünü bekliyordu.
Demir'den zaman zaman kısa mesajlar geliyordu. İstanbul'daki işlerin düşündüğünden daha karmaşık olduğunu, ancak en kısa zamanda yanına döneceğini yazıyordu. Elif, bu kısa iletişimlerle ayakta durmaya çalışıyordu. Demir'in "Bekle beni" sözü, kalbinde yeşeren küçük bir umut çiçeği gibiydi.
Bir sabah, Elif otelin bahçesinde kahvesini yudumlarken, resepsiyondan tanıdığı Ayşe yanına geldi. "Elif Hanım, size bir ziyaretçiniz var."
Elif şaşırmıştı. Trab
