Oturduğu yerde öne doğru eğilmiş ellerini banka yaslamıştı. Parmaklarının üstünde hissettiği elle başını az önce kalkan kadının yerine çevirdiğinde masmavi bakışlarla kesişti gözleri.
"De...devrim?"
"Daha iyi misin?"
Şaşkın bakışlarını adamdan çekip bir başka maviliğe çevirdi.
"Kader ömrümüzün sonuna kadar böyle mi olacağız?" diye soran adamla dudaklarını birbirine bastırdı. Hiçbir şey bilmiyordu. Bugün, yarın ya da yıllar sonrası koca bir boşluktu.
"Haklıydın. En başından beri istediğim ailenizin bir ferdi olmaktı ama sana yemin ediyorum Ömür ile evlenmek bir an bile olsun aklımın ucundan geçmedi. Ben hep seni..." deyip yutkundu Devrim. Kendine bile itiraf etmemişti daha önce söyleyeceğini: "...düşündüm... Kader şartları sen belirle ne istersen nasıl istersen öyle olsun. Senden sadec
