Günlerdir çok sesleri çıkmayan ailesini iyiden iyiye merak etmeye başlamıştı Kader. Küçük kardeşi iki gündür onlarda kalıyordu ama ne arayan vardı ne soran. Kadir, olduğu evi yabancılasa da ablasını bildiği için çok huysuzlanmamıştı. Devrim'e de çoktan alışmıştı.
"Ne düşünüyorsun Kader?" diye soran kocasına baktı. Kadir kollarında uyuyakalmıştı o da uzandığı kanepeden duvarı izliyordu.
"Bizimkilerde aklım. Kimse olmasa annem bin kere arardı Kadir'i sormak için. Resmen unuttular küçüğümü."
Karısının düşüncelerine hak veriyordu. Ancak telkin edici konuştu.
"Kadir halinden şikayetçi değil ki. Hem biliyorsun bahar geldi, kesin temizlik filan derken kaptırmışlardır kendilerini."
"Öyle de babamda mı temizlik yapıyor? Annemin mutfağa sokmadığı adam sonuçta. Yok, benim içim hiç rahat değil bi
