Kendini iyi hissettiğini söylemesine rağmen hala kimseyi inandırmamıştı iyi olduğuna Ömür. Annesi bir yandan babası bir yandan sürekli üzerine titriyorlar, rahat nefes almasına izin vermiyorlardı. Bunlar yetmezmiş gibi dün bir öpücükle uğurladığı Cihan’dan ses seda yoktu. Hastanede onu bir an olsun yalnız bırakmayan adam yer yarılmıştı da yerin dibine girmişti sanki. Oturduğu koltukta arkasına yaslanıp başını da koltuğa dayadı Ömür.
“Acaba fazla mı ileri gittim? Ay yok ya evlenmeden olmaz kafasında değildir herhalde. Of daha önce öpüşmüş müydük hatırlamıyorum ki. Ah bir hatırlasam,” deyip kafasına vurduğu anda yüzünü acıyla buruşturdu. Canı yanmıştı.
“Ya aşk nelere kadirmiş. Benim gibi cin gözü bile aptal etti. Ablamla zamanında çok dalga geçtim, başıma gelecek varmış,” diye söylenmeye d
