Ambulansın kapıları kapandığında siren sesi her yeri inletti. Mavi kırmızı ışıklar rıhtımın ıslak betonu üstünde kırık çizgiler çizdi. Minibüs limandan uzaklaşırken Yağmur camda bu çizgileri izledi her titreyişte kalbi de aynı ritimde sarsılıyordu. Battaniye omuzlarına sıkıca sarılıydı ama tuz, kan ve mazot kokusu hâlâ burnunun içinde, boğazında ağır bir halka gibi duruyordu.
Şehir hastanesinin acil girişinde ambulanslar birbiri ardına kıvılcım gibi yanıp sönerken, koridorda metal sedyelerin tekerlekleri çınladı. Kapılar açıldı, Asil maskeyle ve serumla içeri alındı. Yağmur hemen sedyenin yanında koştu ıslak saçları yanaklarına yapışmış, dudakları çatlamıştı.
“Lütfen, dikkat edin… omzu, kolu…” Sesi çatallandı.
Genç bir doktor, şeffaf vizörünün arkasından kısa, profesyonel bir bakış attı
