Yağmur
Nefesim kesiliyordu. Ama bu sefer korkudan değil... O bastığı her yerde, o parmaklarıyla çözdüğü her düğmede, bedenimde bir yangın başlıyordu. Tüm yorgunluğum, tüm endişelerim laboratuvarın soğuk metal ve dezenfektan kokusu gibi buharlaşıp uçtu. Geriye sadece O kaldı. Asil. Ve Onun bende bıraktığı, her zerremi saran, yakıcı bir ihtiyaç.
Önlüğüm omuzlarımdan kaydı, hafif bir hışırtıyla yere düştü. Onun gözleri, üzerimdeki ince bluzun üzerinden, daha şimdiden çıplak tenimi yokluyor gibiydi. Elleri belimdeydi, beni hala kendine bastırıyor o sert, iddialı çıkıntıyı tam olması gereken yerde tutuyordu. Her hareketi, her nefesi bir hakimiyet beyanıydı. Ve ben... Tanrım, ben bundan nefes alamayacak kadar haz alıyordum.
“A-Asil...” diye inledim ama bu sefer bir itiraz değil, bir onaydı. S
