Asansörün önüne geldiğimizde, düğmeye bastı ve kapılar açıldığında, geçmem için bekledi. İçeriye geçip asansörün aynalı duvarlarına tutunarak arkamı dönüp, duvara yaslandım. İçeriye girip bana bakarak düğmeye bastı. Bakışlarım bastığı düğmeye kayarken, on birinci kata çıkacağımızı anladım. Tekrar gözlerine baktığımda, bu sert bakışlar şimdi beni daha da tedirgin ediyordu.
Bu gece boyunca bana üç defa yardım etmişken, ondan çekinmem ve de korkmam normal miydi bilmiyorum ama sonuçta onun kim olduğunu bilmiyordum.
Bakışlarımı gözlerinden alıp köşedeki küçük ekrana baktım. Şimdi beşinci kattaydık ve hâlâ bir kıpırtı yoktu. Tekrar ona baktığımda, hâlã daha gözlerime baktığını fark edip, sesli şekilde yutkundum. Bakışları bir anlık boynuma ve tekrar gözlerime kaydı.
Dokuzuncu kattan geçerken
