Hazel
"A-alaz?"
Korkudan ellerim ve ayaklarım titrerken düşmemek için mutfak kapısına tutundum.
"Y-yamaç buraya gel!" Dedim bağırarak. Yamaç hızla yanıma gelip eğildi ve beni kaldırmaya çalışırken kafasını kaldırıp tavana baktı. Alaz'ı gördüğünde elleri anında dondu ve tamamen hareketsiz kaldı. İkimizde korkuyla tavana bakıyor ses çıkaramıyorduk.
Alaz kendini asmıştı! Gövdesi yerdeydi, kafası ise ipe asılı kalmıştı.
"Yamaç gidelim ne olur!"
Kendimi bu görüntü karşısında o kadar berbat hissediyordum ki ne yapacağımı bilmiyordum bile... Yamaç benden daha kısa sürede kendini toparladı ve ayağa kalkıp beni de kucağına aldı. Kafamı göğsüne yasladım fakat yüzümün bembeyaz kesildiğine yemin edebilirdim. "Bitmeyecek, bitmeyecek..." diye sessizce söylenmeye devam ederken Yamaç beni sıkıca tut
