Öyle bir arafta kalmıştım ki, işin içinden çıkılmaz haldeyim. Bir tarafta kardeşim dediğim insanlar diğer tarafta annem beni doğuran kadın. Benim varlığımın sebebi..
Tam anlamıyla araftaydım, ne cenneti seçebiliyordum ne de cehennemi. Annemin ölmesine nasıl razı gelebilirdim? Üstelik bunu kendim yaparak? Başka yolu olmalıydı, onun ölmesine izin vermemeliydim. Aklım yapmamı kalbimse yapmamamı istiyordu. Ben hiç bu kadar zor bir anda kaldığımı hatırlamıyordum. Nefes almak ve alamamak gibi bir şeydi bu.. Kaç saattir burada sırtımı soğuk duvara yaslayıp oturdum bilmiyordum ama artık duvarın soğukluğundan sırtımı hissedemez olmuştum. 18 yaşıma kadar hayatımın anlamının annem olduğunu sanan ben şimdi onu öldürüp öldürmeme konusunda seçim yapıyordum.
"Gel, gitmemiz lazım."
Kutay elini uzatmış
