"Görmüyorsun hiç, bakmadın zaten."
"Artık açıklayacak mısın çünkü sabrım taşmaya başlıyor!" Dedim arabada yarım saattir 'az kaldı' diyen Kutay'a kızgınlıkla bakarken.
"Anlatacağım sabret." Dediğinde dayanamayarak gözlerinin içine baktım ve onu etkim altına aldım.
"Dur ve arabayı kenara çek, hemen!" Dediklerimi harfiyen yerine getirdikten sonra elini tuttum ve gözlerimi gözlerine diktim.
"Her şeyi göster."
Bir anda o tanıdığım his vücudumu esiri altına aldığında çocukluğundan bu yana yaşadığı şeyler gözlerimin önüne geldi. Küçüklük yaşları ve önemsiz olan şeyler hızla gözümün önünden geçerken kendimi gördüğümde anıların yavaşlamasını sağladım. O kadar çok anımız vardı ki onunla ama hiçbirini hatırlamıyordum. Bu kız gerçekten ben miydim? Yanında gülüp ağladığım kişi? Gözlerime inanamaya
