İdil.
Öyle şaşkındım ki meğer Kadir, Cihan'ın adamıymış. Bakışlarımı birbirine sarılan iki adamdan alamıyorum. Kadir öyle bir sarılmıştı ki, sadece patronu olmadığına eminim.
"Kardeşim! Öldün sandım lan!" derken bile aralarında ki samimiyeti hissediyordum.
Cihan zar zor kendine ahtapot gibi sarılan kollardan kurtulup bakışları beni buldu.
"Hadi geçin içeri." demesiyle önden yürüdü.
Peşinden Kadir giderken bende arkalarından aksayan adımlarla yürüdüm.
Cihan'ın henüz yaralandığımdan haberi yoktu.
İçeri adım attığımda ilk hissettiğim şey, siyahın ağırlığıydı.
Her yer karanlık tonlarda döşenmişti; duvarlar mat siyah, perdeler kadife gibi kalındı. Tavandaki kristal avize bile ışığı kırmak yerine yutuyordu sanki. Soğuk, ciddi ve keskin bir atmosfer…
Her yer siyah olmasına rağmen y
