Cihan.
İki hafta sonra...
Günler su gibi akıp geçiyordu. Takvim yaprakları kopuyor ama içimde tek bir şey bile yerinden oynamıyordu. Her sabah aynı düşünceyle uyanıyor, aynı sessizlikle geceyi kapatıyordum. Zaman ilerliyordu evet… ama ben, olduğum yerde çakılı kalmış gibiydim.
Engin denilen adamdan hâlâ bir haber yoktu.
Mirza'yla neredeyse her gün konuşuyorduk ve o bile bir ize ulaşmadığının haberini verip kapatıyordu.
Öldürmek istediğim adamla yardımlaşmamız kadar saçmaydı hayat. Tam olarak neyi atlıyorum? Neyi göremiyorum?
“Cihan?” İdil'in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Kollarını boynuma dolayıp yanağıma küçük bir buse kondurdu. Geri çekildi. Bakışları sorgulayıcıydı.
“Sen de bir şeyler var. İki haftadır çok dalgınsın. Bana söylemediğin bir şey mi var senin?” Gülümsedim.
