Ben hayatım boyunca annem babama yalan söylememiş, onlardan bir şey gizlememiştim. Erdem’le beraber geçirdiğimiz o gün haricinde tabii… Söyleseydim elbette beni yanlış anlamazlardı ama yine de söylemekten çekinmemin normal olduğu bir durumdu. Annemler ve Süheyla teyzeler ne zamandır oradaydı, konuşmamızın ne kadarını duydular, bilmiyorum. O kadar çekiniyordum, babamın bana darılmasından öyle korkuyordum ki; farkında bile olmadan Erdem’in elini tutmuş hatta sıkmıştım.
Belki ondan güç almak istiyordum, belki de sırrımın ortağı olduğu için benimle beraber bu zor anlarımı paylaştığını hissetmek istiyordum. Bir bebek gibi, şikayet etmek için işaret etmiş de olabilirdim, bilmiyorum. Bildiğim tek şey, hayatımın bu kadar tedirgin hissettiğim ender anlarından birindeydim. Hayatımda hiç hissetmedi
