Tertemiz, oda sıcaklığında bir suyun içine, yapraktan düşen bir çiy tanesi gibi düştüm. Suyun içinde yavaş yavaş yer eden bedenim, salınırken, ıslanan saçlarım da etrafımda dans ediyordu. İşin en güzel tarafı da, bu suyun keyfini çıkarırken, nefes alabiliyordum.
Dudaklarım, onun dudaklarına değdiği anda, içime bu hissin sevinci, huzuru doldu. Olmam gereken yeri bulmuş gibiydim. Dudaklarımız birbirine yapışık bir halde, derin derin nefesler alarak öylece durduk. Sanki, birbirimizden oksijen alıyorduk. Bunca yıl… Bunca yıl boyunca burnumuzun dibindeki mutluluktan mahrum bırakmıştık kendimizi. Korkudan mıydı, aptallıktan mıydı… Bilemiyordum. Karmakarışıktım o anda.
Erdem de beni severse çok mutlu olacağımı düşünürdüm hep. Ama dudaklarına kendimi emanet ettiğim o anda, mutluluktan çok, mat,
