Ateşle Oynama

Lina, bavulunu sürükleyerek üniversite kampüsünün giriş kapısından içeri girdiğinde kalbinin kıpırtısı adımlarına karışıyordu. Hayatında ilk defa ailesinden bu kadar uzak, bilmediği bir şehirde, tanımadığı insanların arasında olacaktı. Korkuyordu ama bir o kadar da umutluydu. Yeni bir sayfa, yeni bir başlangıç… Belki de geçmişin tozlu hatıralarını burada bırakabilecekti. Kampüs genişti, yeşillikler içinde yürürken yüzüne vuran hafif rüzgar onu biraz rahatlattı. Gözleri bir sağa bir sola koşturuyor, her gördüğü kişiye içten içe “Acaba hanginiz arkadaşım olacak?” diye soruyordu. “Hey, çekil önümden!” Sert bir sesle aniden dengesini kaybedip çantasını yere düşürdü. Gözlerini kaldırdığında simsiyah, keskin bakışlı bir adamın kendisine dik dik baktığını gördü. “Özür dilerim…” dedi hemen, sesi fısıltıdan biraz daha yüksek. Başını eğip çantasını yerden almaya çalıştı. Adam ona bir süre daha baktı, sonra dudaklarını kıvırarak konuştu: “Daha dikkatli ol. Bu şehir sana benzemez.” Bu ne demekti şimdi? Yargılayıcı mıydı yoksa bir uyarı mı veriyordu? Lina kafasını kaldırmadan teşekkür eder gibi başını eğdi ve hızla uzaklaştı. Kalbi hala hızlı hızlı çarpıyordu. Gözleri… O çocuk… Gözlerinde bir şey vardı. Tehlike gibi, karanlık gibi ama aynı zamanda… merak uyandırıcıydı. Yurda ulaştığında odasına yerleşmiş, ailesine mesaj atmış ve yatağa uzanmıştı. Günün yorgunluğu üstüne çökmüştü ama zihni hala sabahki karşılaşmaya takılıydı. Telefonuna gelen bildirimle irkildi. Yeni sınıf grubuna eklenmişti. Sınıf Grubu “Hoş geldiniz çocuklar! Ders programı aşağıda.” Yeni mesaj geldi. Aras Soylu: “Sınıfta fazla gürültü yapan olursa ben hallederim.” Lina bir an donakaldı. “Aras mıydı adı?” O çocuk… O karanlık bakışlı, ürkütücü ama bir o kadar çekici adam. Aynı sınıftalar mıydı? Yutkundu. Kalbine bir sızı düştü. Kendini korumalıydı. Ama kalbi… Kalbi başka bir şey söylüyordu. 2. Bölüm: Gözlerinin Üzerimde Olduğunu Biliyorum Lina, sabah alarmını üçüncü kez ertelemişti ama o gece boyunca zar zor uyumuştu. Yatağın içinde dönüp durmuş, telefon ekranındaki “Aras Soylu” ismine defalarca bakmıştı. O sabah aynaya baktığında göz altları biraz mor, bakışları endişeliydi. Kafasında sürekli aynı düşünce yankılanıyordu: “Aynı sınıftayız… Aynı sınıftayız… Aynı sınıftayız…” Kampüse ulaştığında amfinin kapısında durdu. Derin bir nefes aldı, sonra içeri girdi. Gözleri sınıfta hızla dolaştı. Kimi sıraya yerleşmişti, kimi ayakta sohbet ediyordu. Boş bir sıraya oturmak üzereyken arkasından bir ses geldi. “Burası dolu.” Lina arkasına döndü. Aras’tı. Aynı soğuk yüz, aynı karanlık bakışlar. Ama bu kez sesi daha alaycıydı. “Şaka yapıyorum. Oturabilirsin.” Lina ne diyeceğini bilemeden başını salladı ve hemen yanındaki sıraya oturdu. Kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Aras hiçbir şey olmamış gibi telefonuna baktı, sonra aniden döndü. “Adın neydi senin?” “Lina.” “Lina,” diye tekrarladı, sesi yavaş ve dikkatliydi. “Yere çanta düşüren kız.” Lina utanarak başını çevirdi. O an dersi dinleyebilecek bir ruh hali kalmamıştı. Aras’ın ona bakıp bakmadığını anlamamak için önüne bakıyordu ama bir his… sanki gözleri onun üzerindeydi. Dersin sonuna doğru hoca bir grup ödevi verdi. “Sıralarınıza göre eşleşiyorsunuz. Yanınızdakiyle bir hafta içinde sunum hazırlayın,” dedi. Lina’nın midesine kramplar girdi. Aras yan dönüp göz kırptı. “Şansa bak.” ⸻ Ders çıkışı Lina hızlıca sınıftan uzaklaşmaya çalışırken biri kolundan tuttu. Aras. “Bu kadar kaçarsan, merak ederim,” dedi yavaşça. “Ben… kaçmıyorum. Sadece… işim var.” “O zaman mesaj at. Sunum için buluşmamız gerekecek.” Telefonunu uzattı. Lina donakaldı. Aras onun telefonunu aldı, kendi numarasını kaydetti, sonra rehbere kaydettiği ismi gösterdi: “Belayı Kendine Çeken Kız” “Sen ciddi misin?” diye çıkıştı Lina, sinirle. Aras hafifçe gülümsedi, sonra gözlerini onun gözlerine kilitledi. “Seni daha yeni tanıyorum Lina… ama şimdiden senin başıma iş açacağını biliyorum.”