SAVAŞ'IN UMUDU / BARIŞ MAHALLESİ SERİSİ -1-

‘’Galata kulesinin hikayesini bilir misin komşu kızı?’’ Kız kulesi ve Galata kulesinin aşkını anlatacaksan onu biliyorum komşu çocuğu.'' Mavilerinin içi gülerek kolunu omzuma atıp kendisine çekti. Başını eğip kulağıma fısıldadı. ''Onu demeyecektim komşu kızı. Eski bir rivayete göre Galata kulesi ilk kiminle çıkarsan bu karşı cins için tabi onunla evleniyormuşsun.'' Savaş bunu söylediğinde şaşırmıştım onu. ''Nereden yola çıkmışlar?'' Tek kaşını kaldırıp önce bana baktı. Sonrasında başını arkamızda kalan kız kulesine çevirdi. ''Sence nereden çıkmışlar komşu kızı? Tabi ki kız kulesine olan aşkından.''  Kalbim korka korka sormuştum o soruyu? ''Peki kiminle çıkacağını buldun mu?'' Bir cevap vermedi. Sadece gözlerimin içine gülerek baktı... Derin bir nefes alıp anılardan sıyrıldım.Başımı evimizin altına çevirdiğim de karşımda kaldırıma oturmuş Savaş'ı gördüm. Başını duvara yaslamış yukarıya bakıyordu. Maviler yeşillerle çakışmıştı... Bakışlarımız aynı anda Galata kulesini buldu. Konuştu Savaş... '' Bulmuştum komşu kızı! O kuleye çıkaracağım yeşilleri bulmuştum. Ömrüm boyunca o yeşillerle yaşadım ben. Ama o kara gün de kaybettim be komşu kızı! Kayboldum ben! Kayboldum ve kaybettim...'' Kanı damarlarında sevdiği kadın için akan bir erkek... Kalbi gizliden gizliye sevdiği adam için atan bir kadın... Sevda hiçbir zaman böylesine tutuklu olmamıştı. Birbilerinden öncesi yoktu. Birbirlerinden sonrası da olmayacaktı. Sevdaları kendi yarattıkları zorlu sınavlardan geçerken, sonları nasıl bitecekti bilinmezdi. Ancak... Tek bir bilinen vardı ki birbirleri için atan kalplerinin sonsuza kadar birbirlerine tutuklu kaldığıydı...