Kalbimin Mührü +18 ( Türkçe)

Adam Güneşte bugün bir telaş vardı. Olur olmadık şeylere içerleniyor gibiydi. Genç adam sıkıca kavradığı bardağı masanın üzerine bıraktı. Dışarıdan aydınlığın parlamasını istedi. Çoğu kez sıkıldığı bu yaşamda yeni bir isim yaratmaya karar vermişti. Her şey çok sıradan geliyordu. Sanki bütün renkler birbiri için değil de öylesine var olmuş gibiydi. Giydiği gömleği üstünden çıkardı. Camdan tekrar karmaşa içerisinde geçen hayata baktı.  Kalbinin ölmesi yıllar öncesine dayanıyordu. Ailesinden gördüğü yaşam biçimi onu çok yormuştu. Yirmi yedi yaşında değil de otuzunda gibi hissediyordu. Annesini düşündü. Gülen gözleri aklından gitmiyordu. Odasına doğru yürüdü. Kafasında dünün sesleri vardı. Babasının her zamanki pervasız halleri, yıllar önce gülen suratı soluktu artık. Kalbinin içinde bir hiçlik yatıyordu. Orada durmuş ve gitmesine izin vermiyordu. Yetemediği bazı durumlar vardı.  Saçlarını yıkadı. Gömleğini giydi. İstanbul'a baktı. Var olmanın acısıyla kıvranan bedenini umursamadan ayakkabısını giydi. Yürümeye başladı. Her bir adımda babasının sesi, annesinin ölümü ve geçmişi akıyordu. Tek bir adım yeterliydi yok olmak için. Tek bir adım yeterliydi var olmak için. Tekrar tekrar yürüdü. Denizin kötü kokusuna rağmen nefesinin daralmasını umursamadan koştu, yürüdü. Bir an önce toparlanacaktı ama kimse onun yıkıldığını fark etmeyecekti. Çünkü o yıkılmayacak kadar güçlü ve umursamazdı. Gözünü gökyüzüne çevirdi. Başıboş kalmış bulutlara gülümsedi. Akşamı özlediğini fark etmişti.  Adımlarını seyrek atmaya başladı. Uzakta bir yerde kalbinin yapma sesleri vardı.  Kadın Cenneti isterken cehennemde yanışını hissetti. Hassas kalbinin ve ruhunun acısıyla saçlarını arkaya doğru attı. Bakışlarında bugün bir tuhaflık vardı. Yüzünde eskimiş Galata Kulesi manzarası, sesinde ise Beyoğlunda gezen bir eskici. Bütün eskimelerin yaşam biçimiydi. İçinde yaşadığı özlem dışa vurmuştu. Bir ressamın paletine son dokunuşu kadar canlı ve bitirecek olmanın hassasiyetini yaşıyordu. Parmaklarına baktı. Yüzünü inceledi. Giden trenin ardında ayak bastığı bu toprak kaderinin ilk tokatı olacaktı. O boyun eğmeyişinin neşesiyle yürüyordu. Sızının tarifini silmek yürüdü. Yeni bir kelime yaratan uygarlıklar gibi parlak olmalıydı.  Bir bebeğin ilk doğan haline özlem duymaya başladı. İstese yirmi yaşında dünyanın en güzel kahkaha atan kadını olabilecekken o kaderinin hazin sonu yüzünden gülmeyi unutmuştu. Elini aldı. Defterinin her bir parçasını çöpe attı. Tekrar tekrar yürümeye başladı. İstanbul'u yeni bulmuştu. Bir kadının memleketinden kaçması normal miydi? Yüzünü acılara değil artık beyaz rengi almış bütün sevgiye gömmek istedi. Kalbini açtı bir adam sevdi. Kaderin en büyük oyunuyla karşılaştı. Sevdiği adam geçmişinden kalmış, küçük bir parçaydı. Ağladı. Çokça ağlamaya başladı. Sanki ağladıkça her şeyi sileceğini düşünüyordu. Beyoğlunda bir yerde uzandı. Dizlerine kafasını yasladı.  Aşk geliyorum dememişti.  && Ağlamamak için zor tuttuğu gözyaşlarını, peçeteyle silmeye başladı. Aynadaki görüntüsüne rağmen farklı bir hava sezmişti kendinde. Ruhunun acısıyla kıvranıyordu ama her zamanki gibi duygularını kimseye belli etmedi. Saçlarını topladı. Onun yanına gitti. Dokunuşlarını, sevgisini özlemişti. Hiç adını dillendirmeyi bir adamın sevgisiyle yanıp kül oluyordu. Elbisesini arkadan bağladı.  Oradaydı. Denizin yanında durmuş sırtını kendisine döndürmüştü. Bütün dünyaya kulağını kapatacak kadar yalnızlığı seçmişti. Ona doğru yürüdü. Yüzünü gömmek istedi boynuna. Belki o zaman her şey düzelebilirdi. Bir şeyler olmalıydı ve genç kızın çaresizliğine bütün evren üzülmüştü. ''Bana böyle sırtını dönemezsin?'' Demişti. Duymak ve görmek ümidiyle. ''Lütfen cevap ver'' Genç adam ona yüzünü döndürüp şu sözleri söyledi. ''Bir adam abisinin eski nişanlısını sever mi?'' Her zaman ona gülümseyen adamın dudaklarında soğukluk vardı. İkisi de olmamanın acısıyla yitip bitmişti. Parmağını kaldırdı genç kız. Elveda der gibiydi. Fakat kader onları yeniden bir araya getirecekti. Çimlere basmadan geri yürümeye başladı. Beyaz spor ayakkabıları yeşil yeşil olmuştu. Burnunu çekti. Yürümeye devam etti. Umudu tüm kalbinde devam ediyordu. Aşk umut etmenin en güzel hali değil miydi? && Nişan kıyafeti berbat görünüyordu. Ailesinin zoruyla yaptığı bu olayı asla unutmayacaktı. Babasından ne herkesten nefret ediyordu. Elinde olsa ülkeyi terk edecekti. Fakat kaçış planını çoktan hazırlamıştı. Gidecekti, kimseye sezdirmeden. Saçlarını düzeltti. Küçük el aynasından yüzüne baktı. Bütün makyajı kusursuz olmuştu. Kapısı çalındı muhtemelen babasıydı.  ''Sevgili kızım da hazırlanıyor'' Siyah kıyafetini ona göstererek; ''Nişanlanacağım baba, sence mükemmel görünmek zorunda değil miyim?''  Alaycı konuşmasıyla damarına basmaya çalışıyordu. Çünkü babası bunu hak ediyordu. Bütün amacı o aileyle bağlantılar elde etmekti. Kumru bu durumdan nefret ediyordu. Oysa kendisi kariyer yapmak istiyordu. Babası o kadar kuvvetli bir adamdı ki hemen manipüle edebiliyordu. Dersini almıştı. Bundan sonra tatlı diline inanmayacaktı. ''Bu tuhaf konuşmanı heyecanına veriyorum'' Gülümsedi. ''Madem benim evlenmem için bu kadar çaba sarf ediyorsun o halde, zengin olduktan sonra şu kel kafana saç diktir.'' Babası elini saçlarına dokundurdu.  ''Her zamanki gibi neşen yerinde kızım'' Kapının kapanmasıyla, planını hazırlamıştı. İki gece sonra gidecekti. Dediği de olmuştu. Serhat Çakıroğlu'nun vurulmasıyla Kumru bütün evi terk etmişti. Teyzesi Zümrüt ona yardım etmişti. Otogara doğru yürüdü. Sonunda kazandığı okula gidiyordu.  ''Paraya ihtiyacın olduğu an hemen beni arıyorsun tamam mı?'' Kollarıyla sardı yeğenini. İstese babasına karşı çıkabilirdi zamanında fakat anlamıştı ki o adam başka zamanda böyle bir eyleme geçecekti. Kumru onu tehlikeli buluyordu. Kendi öz kızına bile acımayan adamdı. Söylediği şeylerle yaptıkları çelişiyordu. Değer verdiğini göstermek için arada başını okşar, işi bitince de yüzüne bakmazdı. Ailesi konusunda ne yazık ki şanslı olamamıştı. Bundan sonra başka bir yerde yeni bir hikayesi olacaktı. Çok mutluydu çünkü hayalini kurduğu her şey gerçekleşiyordu. ''Arayacağım seni, merak etme lütfen beni'' Yanağından öptü yeğeninin. Sen güçlü bir kızsın Kumru. Sen benim kardeşimin kızısın anladın mı? İstesen yapamayacağın hiçbir şey yok. Kendine güven. İnan bana güvenmekle kazanma aynı doğrultuda ilerler.'' Biliyordu genç kız. Telefonunu çantasına attı. Bavulunun kulpunu aşağıya doğru indirdi. Saçlarını dağıtmadan arkasına bir kez daha baktı. Kafasında güneş gözlükleri vardı. Önce güneş gözlüğünü sonra da kulaklığını çıkardı. Kafasına pembe gri karışımlı bir şapka takıp beklemeye başladı. Bundan sonra her şey çok güzel olacaktı. ''Bütün güzellikler seni bulsun'' Tekrardan öptü ve gitmeye başladı. Kumru için artık her şey değişmeye ve yeniden oluşmaya başlamıştı. Bugünden sonra olguları da olayları da değişiyordu. Kaderinin ona oynadığı oyunu bilmeden bindi otobüse ve gitti.