Yusuf uyanalı bir hafta olmuştu. Garip bir şekilde onunla daha önce hiç olmadığından iyi anlaşıyordum. En çok benim lafımı dinliyor, bana inanıyor, annesinin bana karşı hiçbir saygısızlığını göz yummuyordu. Asu’dan o kadar rahatsız olmuştu ki, Tekin’le konuşup, Asu’ya uzaklaştırma kararı çıkarttırmıştı. Daha önce o kızı etrafımızda istemediğimi söylediğimde benimle ayıp olur diye tartışan adamın gözü şimdi, benden başka hiç kimseyi görmüyordu. Aynı benim ondan başkasına kör olduğum, onun uğruna babamı bile tanımadığım o zamanlarım gibiydi.
Artık taburcu oluyorduk. Annesi geldi tabii maalesef, görmezden gelmem lazımdı. Eve geldiğimizde Tekin’in yardımıyla Yusuf’u tekerlekli sandalyesine yerleştirdik. Ben evi daha önce temizletmiştim. Evin bütün çalışanları, biz eve girene kadar ‘’Geçmiş o
