KARDELEN
İçimde öyle büyük bir sessizlik vardı ki, kulaklarım çınlıyordu. İnsan bazen öyle bir noktaya gelir ki ne konuşacak birini ister, ne de dinleyecek gücü olur. Sadece susmak ister… ağlamadan, bağırmadan, anlatmadan… sadece içine gömülüp kalmak.
Ben o noktadaydım.
Her şeyin açıkça konuşulması, bazı yaralara pansuman olmuştu belki… ama yaranın sahibi bendim ve kimse o acıyı benim kadar hissedemezdi. İçimdeki karmaşa, bir düğüm gibi oturmuştu göğsüme. Nefes almayı bile unutmuştum sanki. Hayatım boyunca hiç kimseye bilerek zarar vermedim. Kimseye hak etmediği bir söz, bir şiddet ya da bir kötülük yapmadım. Ama ben… tam iki kez… insanların hırslarının, öfkelerinin ve bencilliklerinin kurbanı oldum.
İlkinde, yabancı ellerin korkunç sessizliğinde kayboldum. İkincisinde ise… en çok iste
