CİHAN ALİ
Sabaha kadar bir kez bile gözümü kırpmamıştım. Kardelen’in o gözyaşları… dudaklarımdaki titrek fısıltısı… “Yapma,” demesi… her biri içimde dönüp duran bir kasırgaya dönüşmüştü. Sabahı edince daha fazla yerimde duramadım. Sessizce yatağımdan kalkıp aşağı indim. Henüz ortalık yeni aydınlanıyordu. Yardımcılar çoktan mutfağa geçmiş, her zamanki gibi filtre kahveyi hazırlamışlardı. Allah razı olsun diyerek bir fincan aldım ve camın önüne geçip sabahın serinliğine karşı yudumlamaya başladım.
Kafamın içinde bir uğultu vardı. Kimi zaman Kardelen’in dansı gözümde canlanıyor, kimi zaman yanağına süzülen yaş… O kadar narin, o kadar kırılgandı ki, onu bu hale getirenin ben oluşum her saniye ciğerimi dağlıyordu.
Tam o sırada mutfağa giren adımları duydum. Arif. Her zamanki gibi erkenciydi.
