JİYAN
Bebeğim doğmuştu... Aylarca dört gözle beklediğim, ağrılarını çektiğim ama aynı zamanda onun içindeki varlığını sevdiğim küçük bebeğim doğmuştu... Biraz tombik de olmuştu tabii, ama ne yapayım o benim karnım acıktırıyordu ve ben de onun yüzünden yiyip duruyordum. Ben yerken meğersem o da yiyormuş farkında değilmişim...
“Çiçek’im... En güzel çiçek sensin.” dedim dolu gözlerimle onun zar zor aralamaya çalıştığı gözlerine bakarken. Kucağıma geldiği anda ağlaması durmuştu ve bu belki de dünyanın en anlamlı ve güzel şeyiydi. Çünkü bir çocuk annesine muhtaçtı, anne kokusunu isterdi. Ben yıllarca asla anne kokusu alamamıştım. Hiçbir zaman o sevgiyi hissedememiştim kendi annemden ama meğerse o benim gerçek annem bile değilmiş ki... Gerçek annem beni dışarıda bekliyormuş... Nasıl anladı ge
