"Orda bir köy var, uzakta,
O köy bizim köyümüzdür.
Gezmesek de, tozmasak da
O köy bizim köyümüzdür."
Aklıma gelen şarkıyı sesli bir şekilde söylerken bir yandan da sarma sarıyordum.
Ama bu sefer kendi yapraklarımla değil, dedemin evinde olanlarla. Eminim ki bu sefer kimse zehirlenmeyecek.
"O köy dönmesen de varmasan da senin olmaz bir kere."
Dedemin iki saat süren işleri bittiğinde ona bakıp gülümseyerek içine harcını doldurduğum yaprağı sarmaya başladım. Kendimi garanti altına almak için türünü bile değiştirmeyi düşünmüştüm. Yani bu sefer yaprakla değilde pazıyla yapmak istemiştim ama sonra bildiğim yoldan gideyim dedim.
"Bence de değil ama şarkıyı öyle yapmışlar. Kulağa hoş geliyor diye söylüyorum."
Dedem gülüp yanıma kadar geldi. Mutfağın tam ortasındaki mermer masanın etrafı
