Gecenin karanlığının çöktüğü salonda kollarımı kendime dolamış öylece otururken boş gözlerle içinde bulunduğum karanlığı izleyip düşüncelerime yol vermeye çalışıyordum.
Tüm dünya geceye mi bulanmıştı yoksa benim içimdeki karanlık mı ortalığı bu hale getirmişti emin değildim.
Eve ilk girdiğimde yaşadığım kısa süreli sevinç sonrasında birçok soru işareti ve yeni umutsuzluklar getirmişti.
Karan Beyin karşıma çıkmasına, beni kurtaracak olmasına sevinen yanım çabuk ortadan kaybolmuş, beni mantığımın acımasız sözleri ile baş başa bırakmıştı.
Beynim saatlerdir bana aynı şeyi bağırıp duruyordu.
Senden hiçbir çıkarı olmasa neden yardım etsin?
Bu söz o kadar çok zihnimde dolanmıştı ki, birilerinin aklıma kazımak için yüksek sesle bağırdığına yemin edebilirdim.
Hala iyi insanların olduğuna ina
