Derin bir sessizlik içinde geçen araba yolculuğu kendi içime dönmeme sebep oluyordu. Ruhumda ne kadar çok duygu, endişe ve korku barındırdığımı bu yolculukta öğrenmiştim.
Binlerce düşünce birbirine girmiş her yandan beni kuşatıyor, nefes almama bile izin vermiyordu.
Kucağımdaki kardeşim, yanımdaki annem ve karşımda oturan Karan Bey bana bu anın gerçek olduğunu kanıtlasa da beynim inanmayı reddediyordu.
Titrek bir nefes alırken kucağımda uyuyakalan kardeşimin saçlarından öpüp dışarı baktım. Bugün hava kapalıydı ve yağmur yağıyordu. Kış ayında olduğumuz için normal olsa da ben güneş açmasını istiyordum.
Nasıl ki o lanet yerden kurtularak hayatımıza güneş açtırdıysam, aynı güneşin dünyayı da aydınlatıp ısıtmasını istiyordum. Elbette ki bu benim isteğim ile olmuyordu.
Karan Beyin bizi kur
