& Eylül &
Merdivenlerden aşağı indim, elimde telefon, Eslem’le görüntülü konuşuyordum. Kamerayı evin her köşesine çevirmiştim; mutfağın siyah mermer tezgâhlarını, salondaki dev kristal avizeyi, bahçedeki havuzu, hatta sinema odasının koca ekranını bile göstermiştim.
Eslem’in yüzü ekranda donup kalmıştı, ağzı hafif açık, gözleri faltaşı gibi. Salona geçtim, koltuğa oturdum.
Eslem birden patladı:
“Emir abi bu kadar zengin miydi ya?”
Güldüm ama içimde bir tuhaflık vardı, gülüşüm bile sahte çıktı.
“Sadece zengin olsa hadi iyi… Dışarıda bir sürü adam var. Emir ‘yuvamızı korumak için buradalar’ diyor.”
Eslem’in kaşları kalktı, kameraya daha da yaklaştı.
“İnanamıyorum, yuh ya peki kaç adam var?”
“Bilmem, saymadım ama kapıda, bahçede, her yerde varlar. Böyle siyah takım elbiseli, sert
