Genç kadın, bembeyaz çarşafların arasına kıvrılmış, başını narin aynı zamanda incecik kolunun üzerine yaslamıştı. Gözleri boşluğa dalmış, sanki zaman orada durmuş, dünya yalnızca kendi sessizliğine bürünmüştü. Her nefes alışında çarşafların serinliği tenine dokunuyor, içindeki kırılgan yalnızlık daha da belirginleşiyordu.
Banyodan yükselen su sesi dakikalar önce işlediği günahın acı gerçekliğini gözler önüne seriyordu. Nujin Nare’nin yaşlarla parlayan göz pınarlarından bir damla yaş süzüldü. O bir damla hançer olup bağrını deldi, İçini ateşle doldurdu.
Annesi onu her zaman ikinci adıyla çağırırdı. Nare. Nare’m derdi, şefkat ve umut dolu bir sesle. Çünkü Nujin, annesinin ışığıydı. Tıpkı adının anlamı gibi; parlak, canlı, hayat dolu bir genç kızdı. Ama şimdi… işimdi Nujin bir ateşti.
O; b
