Dante gitti. Kocaman evde beni yalnız bırakarak gitti. Düşünmemi istiyordu. Berbat bir durumun içerisine girmiştim. Bağıra bağıra ağlamak istiyordum. İlk defa değildi bu isteğim ama her zaman duygularımı bastırırdım. Artık kendim olmaktan çıktığıma göre bunu da atlayabilir miydim? Artık ağlayabilir miydim?
Dante ile özgürlüğüm kısıtlanmış gibi gözükebilirdi ama çoğu bakımdan özgür hale mi gelmiştim? Üzerimdeki zırhı çıkarttım. Gözyaşlarım anında dökülmeye başlamıştı. Önce sessizce ağladım. Çığlıklarım içimde patladı. Bir kedinin bağırması gibi sesler çıkarttım. Koltuğa doğru ilerledim zorla. Kırlentin birini alarak ağzıma bastırdım. Çocukluğumdan beri içimde tuttuğum çığlıklarımı dışarı bıraktım. Öyle güçlü bağırıyordum ki muhtemelen dışarıdan duyulabiliyordum.
Ağlamak ne kadar güzelmiş
