Hamza
Acı benim kaderimdi. Derine gömüp unutmak, umursamamak ise tercihim. Hayatım boyunca çok acı çektim. Babam hep mapushane köşelerinde, eve gelince insanların derdine koşan bir kabadayıydı, annem ise kendi halinde. Sürekli babamın arkasını toplayan bir kadındı. Güçlüydü. Güçlü bir kadın olmasa zaten babamla evliliğini idare edemezdi. Babam yokken bizim tüm evimizi o çekip çevirirdi. Yine de her zaman düşünürdüm. Eğer bir karım olursa sürekli benim arkamı mı toplayacak? Sürekli benim arkamdan sabaha kadar ağlayacak mı? Onun kucağına bir evlat verip ondan sonra da hayatımı keyfimce yaşayacak mıydım?
Ailenin ne demek olduğunu Ali'nin anne ve babasıyla tanışınca öğrendim. Aslında kendi ailemle hiçbir zaman aile olamamıştım. İçimde hep bir eksiklik, hep birlikte burukluk vardı. Asla bir
