Ali
Yatılı olarak ilk Kur'an kursuna gittiğimde ne kadar korkmuştum. Annemden ayrıldığım için, babamdan ayrıldığım için. Ablam niye gelmiyor? Ablamın çocuklarını bile özlemiştim. O ağlayan bebek seslerini, evdeki kargaşayı. Burada her şey daha sessiz ve daha düzenliydi. İnsanlar belli bir saatte kalkar, belli bir saatte yatar. Yemek saatleri bile belliydi. Kendimi robot gibi hissediyordum.
Ondan sonra bir hocamız gelmişti. Musab Hoca. O kadar iyiydi ki bizimle ilgilenmesi, dersimizi vermediğimiz zaman bize bakışı. Diğer hocalar çocukları döverdi. O bizi hiç dövmezdi. Biz dersimizi veremediğimiz zaman bize öyle bir bakardı ki biz mahcup hissederdik. Ertesi gün iki ders birden yapmaya çalışırdık. O bizi bakışlarıyla terbiye ederdi. Arkadaşlarımın hepsi de çok iyi yerlere gelmişti. Çünkü se
