Murat
Hayriye Ana çok iyiydi. Bize Analık yapmıştı. Aliden ayırmadı hiç. Çok yaramaz çocuklardık. Kulağımızı çekerken bile eli titrerdi. Ali'ye şap diye yapıştırırdı. Hakkını ödeyemem. Üstelik kendi evladı gibi severdi bizi. Canımız yansa o önce ağlardı. Boşuna Ana demedik.
Yangına girerken bir saniye bile düşünmedim. Angel hayatımın merkezine nasıl oturdu hala bilmiyorum. Çıkınca fark ettim. Yangınlar bana göre değil. Anne ve babamın çığlıkları kulaklarımdan gitmiyordu. Onları unutmak için daha hızlı yaşamak istiyordum ama olmuyordu. O yangın benim içimdeki hasreti ve korkuyu da ateşlemişti.
Hamza uyu diyordu ama bir türlü uykum gelmiyordu. O sesler yine kafamda dönüyordu. Küçükken Hayriye Ana benimle uyurdu. Saçımı okşar, kimse konuşamaz. Ben buradayım derdi. Sesleri sustururdu sank
