Kahvaltı sonrası, Meral ile Neşe'yi vapur seferi ile İstanbul'a gönderdim. Biraz yalnız kalmaya ihtiyacım olduğunu söyleyecekti Meral herkese. Neşe'ye bile böyle söylemiştik çünkü. Gerisin geriye otele dönecek, Derman'ı odasında bulacak, onun gibi yapacak, ardını arkasını konuşmadan ana düşüp kalacaktım. Derman'ın odasının kapısında temizlikçi kadını bulana dek her şey böyleydi aklımda. Ama bir anlık yıkımdı kadının kapıyı kapatıp da, kapı koluna yeni misafirlere hazır kartlar asılana dek... "İçeride kimse yok mu?" diye gene de sorduğumu hatırlıyorum. "Boşaltıldı ama..." kızlarla paylaştığımız odanın içinde üç dört tur dönüp, kendime küfrettiğim dakikalar geçti. Sırt çantamı alıp, odayı boşaltma kararı aldığımda, sadece öfkeliydim. Ne üzgün ne de yıkık! Sadece öfkeli! Resepsiyona çıkış işl
