Hiç ummadığım kadar güçlü olmak zorunda olduğum günler vardı artık. Annemle Bahtiyar Amcanın aynı gün, aynı saatte kılındı cenaze namazları. Bizim cenaze de sadece üç kişi vardı; Meral, Hakan ve Zarife Teyze... Emindim ki Bahtiyar Amcanın cenazesi tıklım tıklımdı. Babamın o günün öğleninde tutuklandığı haberini aldım. İstanbul'da bir ay sonraya şahit olarak yazıldığımız bir mahkemesi vardı. O güne kadar onu hiç görmeyeceğimin haberini Hakan verdi bana! Babamı görmemeye alıştığımı, geri kazandığıma zaten bir türlü inanamadığımı söyledim kendime. Sabahlara kadar uyuyamadığım geceleri, Neşe'nin haykırışları, göz yaşları, yatağında bana sarıldığı sanrıları tamamlıyordu. Meral'in Zeytinburnu'nda ki evinde kaldık uzunca bir süre. Ne zaman gitmem gerektiği, nasıl gidecek olduğum gerçeği yoktu akl
