O gün İstanbul'a indiğimde inanmadıklarımla yaşadığım yeni bir hayatım olmasının kaçışında olacağımın kararını çoktan vermiştim. Hayata dair tek sorumluluğum Neşe değildi her şeyden evvel. Hayata dair Neşe'den öte sorumluluğum kendime inanmamdı. Öncelikle kim olduğumu bilmemdi. Yolumun sonu ise böylelikle Zarife Teyze'ye çıktı. Ona yaşadıklarımı bir çırpıda anlatmanın zorluğunda ilk birkaç günüm ağır geçti. Birkaç gün sonrası daha toparlandım. Daha az baktım telefonumun ekranına... Daha kolay atar oldum Derman'ın aramalarını meşgule. Daha kolay görmezden geldim mesajlarını. Sonra bir çırpıda değiştim numaramı. Zarife Teyze'nin öğüdünü dinleyip bir süre yalnız kaldım. Oda bana sadık kaldı anneme geldiğimi haber etmedi. Tam bir hafta Zarife Teyze'nin evinin sınırlarından burnumu bile çıkarma
