Yeniden eve dönene kadar hiç konuşmadık. Mutfakta Neşe ile Derman'ın birlikte yemek yedikleri ana katılmayıp oturma odasında olmuşlarla kendimi yiyip bitirirken bir an bile Derman kalkışmadı; tek söz etmeye. Ta ki ışıklar kapandı, Neşe'nin uyuduğu koltuğun yanına bir yastık koyup yattım, o zaman Derman da sırtını karşımızda ki koltuğun süngerine koyunca her gece olduğu gibi Neşe'yi uyutup da onun yanına geçmeyince fısıltı ile sordu.
"Neden eşyalarımı karıştırdın?"
"Karıştırmadım. Naftalin koymak istemiştim."
"Mektupların içine mi?"
Fısıltılı karşılıklar bir anlık sessizliğe düştü o anda. Hafiften sağıma döndüm, ay ışığı zoraki aydınlatıyordu içeriyi ama gene de gördüm, Derman sırt üstü yatmış ellerini başının altına koymuştu. Usul usul konuşmaya başladık.
"Bunu sana anlatacaktım."
"
